مانْد ، هر چند كه گاهى به ذمّ اصوليون مىپردازد و در روش نقد حديثى با روش اصولى ، در همه جا گام بر نمىدارد . تصوّف در عصر صفوى تصوّف در ايران از قرن هشتم و نهم آغاز شد و به صورت يك گرايش عمومى در آمد و در دورهء صفويه ، از دو منشأ مهم « قزلباشان ترك » و ميراث علمى « صوفيان » ، تغذيه و حمايت مىشد ؛ امّا به دليل بىتوجّهى سلاطين صفويه به صوفيان ، آنها در طول دو قرن و ربع حكومت صفويه ، هيچ گونه ترقّىاى نكردند . هر چند صوفيهء عصر صفوى ، خود را با مسئلهء تولّا و تبرّا هماهنگ كردند و تشيّع را به عنوان يكى از اركان ادارىِ خود قبول كردند و دولت صفويه نيز مدّتى به دنبال تلفيق تصوّف و تشيّع بود ، امّا به خاطر وجود مخالفت‌ها و از ميان رفتن قزلباشان ترك - كه از حاميان تصوّف بودند - ، آنان روز به روز ، ضعيف و ضعيف‌تر مىشدند . « 1 » ملّا صالح مازندرانى ، از يك طرف ، نگرش و منش صوفى داشت و از طرف ديگر ، به محكوم كردن صوفيهء بازارى نيز مىپرداخت . در بستر چنين شرايط و تحولاتى بود كه چنين شرحى بر الكافى به نگارش در آمد .

--> ( 1 ) . همان ، ص 45 .